juist door personeel. Alleen de plek waar dit alles moet samenkomen (zonder
represailles) is een groot vraagteken.

Ik kreeg de indruk dat daar een groot gat zit, wat dus opgevuld zou kunnen worden
door een onafhankelijk toezichthoudend orgaan, ouderenbescherming. Nu kan men,
als men durft, naar de OR en, een niet te vertrouwen vertrouwenspersoon, klagen
bij IGZ (die niets doet), politieke partijen benaderen.

Ik denk dat arbodiensten ook een enorm dossier kunnen aanleggen van de verhalen
die zorgpersoneel, overbelast en overspannen, bij hen neerleggen.

Als op straat iemand mishandeld wordt staat de politie klaar, als achter de muren
deze dingen plaats vinden gebeurt er niets.

Wat gisteren getoond werd is een miniem topje van een enorme ijsberg. Mishandeling
en verwaarlozing bestaan niet alleen uit zichtbare blauwe plekken en ondervoeding.
Die zitten ook in bejegening, geen zorg op maat leveren, intimidatie van en door
personeel, enzovoort. Er is zo verschrikkelijk veel mis, het lijkt bijna hopeloos om binnen
de bestaande orde verbeteringen aan te brengen.

Waarom blijven zoveel mensen toch de andere kant op kijken?'...

22 februari  2010

Thea Degeling