|
Mijn zus verblijft op een gesloten afdeling
Mijn zus is een beetje vergeetachtig. Op enig moment belde ze mij dat ze op een gesloten afdeling was geplaatst. Ze was daar achtergelaten. Niemand had mij vooraf geïnformeerd. De zorgprofessionals zeggen dat zij hulpbehoevend is.
Mijn zus heeft een mentor en een bewindvoerder
Mijn zus heeft een mentor en een bewindvoerder toegewezen. Ik en de familie zijn door de Rechtbank volledig gepasseerd.
Ik ben 73. Ik ben haar enige zus. We zijn allebei nooit gehuwd geweest en we hebben allebei geen kinderen; we hebben feitelijk alleen elkaar. Ik woon ver van mijn zus af. Ik bezoek haar trouw iedere week. Als ik bij haar op bezoek ben, mag ik van de mentor met mijn zus de afdeling niet af. Ik kan dus niet met haar naar buiten. Ook niet als we bijvoorbeeld een wandelingetje maken of vrienden en familie willen bezoeken. Sinds mei van dit jaar weigert haar mentor mij met mijn zus naar buiten te gaan, omdat ik enige tijd geleden met mijn zus nog wat wilde ophalen uit haar huis. Ik ontdekte toen dat mijn zus geen sleutel meer van haar huis heeft. Mijn zus heeft me verteld dat haar huissleutels van haar zijn afgepakt bij de opname. Ze vertelde ook dat ze haar buren een huissleutel had gegeven. Bij navraag bleek dat haar buren die sleutel aan de mentor van mijn zus hadden gegeven.
Verkoop huis
Mijn zus heeft bij de opname in het zorgcentrum aangegeven dat ze niet wil dat haar huis verkocht wordt. Ondanks dat dit schriftelijk aan de bewindvoerder en de rechtbank is medegedeeld, staat haar huis toch te koop. Ik ben met mijn zus langs de makelaar gereden die het huis te koop aanbiedt om te zeggen dat haar huis niet verkocht mag worden. Dit is vervolgens ook schriftelijk door mijn zus aan de Rechtbank, bewindvoerder en makelaar medegedeeld. Met haar de brief is niets gedaan!
Huisarts
Ik ben samen met mijn zus naar haar huisarts geweest. Mijn zus heeft verteld dat zij niet langer opgesloten wil worden in het zorgcentrum. Mijn zus gaf ook aan dat zij het niet langer
accepteert dat steeds toestemming aan de mentor moest worden gevraagd om met mij naar buiten te mogen. Feitelijk gaf mijn zus aan dat zij de regie over haar eigen leven terug wil en dat ze van de mentor af wil.
De mentor
De mentor is een zoon van een vroegere partner van mijn zus. Hij noemt zich een zoon van haar. Hij heeft vroeger als kind 12 jaar bij mijn zus en haar voormalige partner gewoond. Dit was van zijn 4e tot zijn 16e levensjaar. Hij is daarna nog af en toe bij mijn zus blijven komen, maar de bezoekjes waren zo verteld mijn zus heel summier. Voordat hij mentor werd heeft hij vanwege schulden geprobeerd bij mijn zus geld te lenen. Hij was zijn huis uitgezet wegens huurachterstand. Omdat hij geen wasmachine meer had kwam hij bij mijn zus de was doen. Maar bij de rechter zei hij dat hij iets anders. Hij vertelde dat hij de laatste drie jaren iedere week bij mijn zus kwam om de tuin te doen.
Maar dat kan helemaal niet, want zij heeft geen tuin. Er is sprake van slechts een klein betegeld binnenplaatsje met aan de erf afscheiding enkele coniferen. Hij zou ook boodschappen voor haar gedaan hebben. Maar mijn zus had thuishulp en haar eten werd gebracht. En de rechter neemt
zijn relaas voor zoete koek aan.
Op de afdeling van het zorgcentrum waar mijn zus verblijft nemen ze sowieso alles voor waar aan
wat de mentor zegt. De mentor heeft mij zwart gemaakt bij de zorgmedewerkers. De zorgmedewerkers staan mij niet te woord. Toen mijn zus werd opgenomen heeft de mentor
niemand op de hoogte gebracht van haar opname. Zelfs mij niet. Ik ben haar enige zus!
Frustrerend
Wat frustrerend is, is dat niemand weet waarom mijn zus is opgenomen en dat ook niemand als je er om vraagt in het tehuis het wil vertellen. Na een paar dagen belde mijn zus mij zelf op en vertelde mij dat ze in het zorgcentrum was achtergelaten. Ze kon me door de telefoon niet vertellen waar ze was. Ze vroeg of ze naar huis mocht. Ze gaf aan dat ze zich nog veels te goed voelde om in een zorgcentrum te verblijven. Ze vroeg of ik haar kwam ophalen.
De volgende ochtend ben ik er meteen naar haar toegegaan (125 km ver) . Ik had een vermoeden in welk tehuis ze was. Ik heb toen aan een van de zorgmedewerkers gevraagd of ik iemand van de directie kon spreken. Want ik wilde graag weten hoe de opname van mijn zus tot stand was gekomen. Maar ik kreeg als antwoord dat ze daarover niet met mij in gesprek gingen.
Ik was verbijsterd. Ik maakte mij zorgen om mijn zus en wilde gewoon weten waarom ze daar was. Uiteindelijk kwam er een hoofd van de afdeling die mij mededeelde dat hij niets met mij te
maken had omdat er een mentor was. Nogal kort door de bocht werd mij tamelijk bot medegedeeld dat de zorginstelling feitelijk niets met mij te maken had. Er was een mentor en als ik het er niet mee eens was moest ik mij maar wenden tot de rechter.
Rechten
Ik heb nadien stad en land afgebeld wat mijn rechten zijn. Ik heb zelfs om een gesprek bij de burgemeester gevraagd. Maar de gemeente liet weten dat aangezien het zorgcentrum geen subsidie krijgt van de gemeente de gemeente zij niets voor mij kan doen. Onlangs was mijn zus jarig. Maar zelfs met haar verjaardag mocht zij slechts nota bene in aanwezigheid van een van de zorgmedewerksters (die als bewaakster optrad!) 1 ½ uur op haar verjaardagsfeestje zijn. We mochten haar verjaardag vieren in een zaaltje op dezelfde etage van het tehuis. We waren met 16 personen om haar te feliciteren. Na 1 ½ uur kwamen nog twee zorgmedewerksters haar ophalen. Er werd gezegd dat ze mee moest om een kerkelijke viering bij te wonen. Dat had men voor ons en onze zus op de afdeling zo beslist. Alle aanwezigen waren verbijsterd. Zij spraken er schande van.
Ze hebben hun ongenoegens aan het personeel kenbaar gemaakt. Het allerergste vind ik dat mijn zus helemaal niets heeft in te brengen.
Twee maten
Ik vind het verschrikkelijk dat de zorgmedewerkers met twee maten meten. Want als
mijn zus bijvoorbeeld zegt dat ze niet naar de tandarts wil dan hoeft ze niet naar de tandarts. Maar als zij zegt ik wil niet dat mijn mentor beslissingen over mijn leven en bewegingsvrijheden neemt dan zijn ze niet thuis.
Praktisch niemand van de familie (neven en nichten) kennen de mentor. Een enkeling heeft hem ooit ontmoet. De familie weet dan ook heel weinig over hem. Hij schijnt getrouwd geweest te zijn. Zijn huwelijk is gestrand. We weten verder dat hij geen contact heeft onderhouden met zijn vader en dat hij toen deze ernstig ziek werd nooit bezocht heeft. We weten ook dat hij niet op de begrafenis van zijn eigen vader is geweest. Bovendien hebben de meeste familieleden hem nooit gezien.
En deze man moeten we om toestemming vragen om met mijn zus even een wandelingetje te maken of een kopje koffie te drinken of in het restaurant iets te eten of om haar eens op te halen voor een verjaardag. De meeste familieleden zijn overigens ruim boven de 70 en 80 jaar jaar oud.
Testament
Wat ik echt ongelooflijk vind, is dat de mentor in het bezit was en misschien nu ook nog is van
de bankpas en de pincode van de bankrekening van mijn zus en de sleutel tot haar huis.
Hoe kan dit toch allemaal zo gebeuren?
Deels omdat ze vereenzaamde en depressief raakte en last kreeg van vergeetachtigheid. Ik woon aan de andere kant van het land en zij zocht daarom steun dichtbij huis. Bij haar buren.
Ik ontdekte dat in het testament van mijn zus o.a. de kinderen van de buren zijn opgenomen. In december 2007 werd de buurvrouw mantelzorger van mijn zus. Het testament is begin februari 2008 t.g.v. hen opgemaakt. Sindsdien hebben de buren alles in het werk gesteld om haar vrienden en vooral de familie buiten de deur te houden. Ze was dan niet thuis maar bij de buren als je een afspraak met haar had gemaakt. Ook was het volgens de buren zogenaamd te vermoeiend voor mijn zus om bezoek te ontvangen of uit te gaan. Allerlei smoesjes werden verzonnen door de buren.
Vervolgens ontdekte ik dat die buren mijn zus liever kwijt dan rijk waren en dat zij alles in het werk hebben gesteld om haar gesloten geplaatst te krijgen door van alles aan te dikken.
Is mijn zus wel dement?
Familie en vrienden van mijn zus en ikzelf ervaren dat je aardig met mijn zus kan praten en dat we weinig of niets merken van dementie. Mijn zus en ik hebben samen de rechter gevraagd ons te horen. Maar de rechter nodigt alleen mij uit en wil mijn zus niet horen.
Ik heb op verzoek van mijn zus in november 2009 bewindvoering en mentorschap aangevraagd. Maar ik mocht mijn zus niet meenemen naar de Rechtbank.
Onwaarheden
Bij de rechtbank moet ik opboksen tegen allerlei onwaarheden en ook al weerleg ik alle onwaarheden, de rechter wil het niet horen en alles blijft bij het oude. De Afdeling had op verzoek medegedeeld dat mijn zus na bezoek van mij onrustig was. (Ja logisch toch, want we mochten niet naar buiten, en daar werd mijn zus kwaad over. Maar dat vertelt de afdeling niet aan de rechter).
Mijn zus had haar zaken goed geregeld. Een eigen huis en ze had in alle opzichten goed voor haar oude dag gezorgd.Maar ondanks dat daar schriftelijk door haar aan de rechtbank om is
verzocht om haar huis niet te verkopen is haar huis te koop aan geboden.
Waar haar spullen en kleding zijn gebleven is een raadsel. In de brief aan de rechtbank staat dat mijn zuster niet wil dat haar huis wordt verkocht en dat niets uit haar huis mag worden weggenomen.
Het is onverteerbaar dat dit toch is gedaan.
Onrechtvaardig
Een dementerende heeft kennelijk geen rechten. De advocaten die ik heb geraadpleegd schrijven slechts dure facturen (die ikzelf moet betalen). En het resultaat wat ik bij die dure advocaten haal is nul! Ik had mijn zuster nog graag een gezellige oude dag willen geven en dat wil zij ook graag, maar dat wordt ons niet gegund. Een paar dagen logeren bij mij wordt niet toegestaan. Laat staan op vakantie gaan.
Moeder
Ik heb mijn moeder het laatste anderhalf jaar van haar leven bij mij thuis verzorgd. Zij was volledig van mij afhankelijk. Ze kon niets meer zelf. Ze moest gewassen en aangekleed worden. Ze kon niet meer zelfstandig eten. Ze kon niet meer op haar benen staan, zelfs niet meer praten, etcetera,
etcetera. Op een dag kreeg ze heel hoge koorts, 41 graden dit ten gevolge van een zware longontsteking... Men bood ambulance vervoer aan, om haar terug te brengen naar, heus, het hetzelfde tehuis waar mijn zuster nu is. Ik nam het besluit af te zien van transport. Ik vond het te
riskant. Ik besloot: "Laat haar maar hier, ik geloof niet dat het nog lang zal duren, alvorens zij afscheid neemt" . Ze is vreselijk ziek geweest, doch na twee maanden intensieve zorg zat ze weer in de rolstoel. Ze heeft nog een jaar geleefd. Ik heb hiervan in mijn leven het meeste geleerd: ‘Je volkomen weg kunnen cijferen voor een ander.’
Helaas ik mag mijn zuster niet helpen. Ik vind het onbegrijpelijk dat een rechter toestaat dat vreemde mensen over het welzijn en de zorg van mijn zus alle besluiten nemen, mij en de familie van mijn zus buiten sluiten en haar zo aan haar lot overlaten.
Ik vecht voor de rechten van mijn zus en voor mijn rechten.
WIE O WIE KAN ONS HELPEN ????
Mevrouw X te U.
Naam en adres bij Ouderenbescherming Nederland bekend
U kunt op dit artikel reageren via Contact en op het VK Blog Ouderenbescherming.nl |
