De Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ) heeft gisteren huisarts J.M. Bonnet te Veghel een bevel gegeven al zijn werkzaamheden als huisarts te stoppen op grond van de Wet op de beroepen in de individuele gezondheidszorg (Wet BIG). De inspectie constateerde tijdens een onaangekondigd bezoek op 28 juli grote tekortkomingen in de praktijk, die ernstig gevaar voor de patiëntveiligheid opleveren.

De IGZ constateerde de volgende tekortkomingen:

• De hygiëne in de praktijk en de infectiepreventie schoten  ernstig tekort. Zo gebeurde bijvoorbeeld de reiniging, desinfectie en sterilisatie van de ruimtes en de instrumenten niet volgens de richtlijnen. 
• De praktijk had de geneesmiddelen voor spoedeisende situaties niet op orde. Zo zaten in de dokterstas voor visites geneesmiddelen die bijna allemaal al meerdere jaren over de houdbaarheidsdatum waren.
• De bereikbaarheid en beschikbaarheid van de praktijk was niet goed geregeld. Zo had de praktijk geen aparte spoedlijn of keuzemenu met de optie spoed. Patiënten kregen bij een spoedmelding geen medisch deskundig persoon aan de lijn. De deskundigheid van de doktersassistente was namelijk niet gegarandeerd; ze was niet gediplomeerd en had de laatste tien jaar geen scholing gevolgd, terwijl zij ook medische handelingen verrichtte.

Aanleiding voor het onaangekondigde bezoek waren signalen over onhygienische omstandigheden binnen de praktijk. De inspectie hield de arts al langer in de gaten, nadat hij wegens onprofessioeel gedrag door de huisartsenpost 's-Hertogenbosch-Oss-Veghel op non-actief was gezet.

Het bevel is ingegaan op 29 juli 2010 en geldt tot het moment dat de praktijk naar het oordeel van de inspectie weer verantwoorde zorg kan leveren. De inspectie zal dit ter plaatse toetsen voordat de praktijk weer open mag.

Brief van Inspectie aan huisarts Bonnet te Zijtaart

Het Waterlandziekenhuis in Purmerend heeft een incompetente rugspecialist de laan uit gestuurd. De raad van bestuur van het ziekenhuis heeft besloten afscheid te nemen van de 60-jarige orthopedisch chirurg, nadat een onafhankelijke onderzoekcommissie concludeerde dat de rugspecialist een 'te groot risico' vormt voor het ziekenhuis en de patiënten.

De man voerde wervelkomoperaties niet naar behoren uit. Zo bleven patiënten na een operatie last hebben van rugklachten of werden die zelfs erger. Sommige patiënten liepen blijvend letsel op en enkelen moesten na een ingreep van de chirurg opnieuw onder het mes.

Ook informeerde de arts patiënten niet zoals hij had moeten doen. Zo beloofde hij ze van hun klachten af te helpen, legt een woordvoerder van het ziekenhuis uit. "Hij voerde vrij unieke, complexe operaties uit, en dacht daarbij dat het wel kon. Hij bood patiënten hoop, maar kon zijn woorden niet waarmaken."

Het onderzoek werd in maart ingesteld na twee berispingen door het Regionaal Medisch Tuchtcollege in Amsterdam, waar twee patiënten over de chirurg hadden geklaagd. Destijds was met de arts al afgesproken dat hij gedurende het onderzoek niet zou werken.

De specialist werkte 25 jaar in het ziekenhuis. In totaal hebben 54 patiënten een klacht of een claim tegen hem ingediend. Bij de klachtencommissie van het ziekenhuis zijn inmiddels 24 klachten binnengekomen, die een periode beslaan vanaf 2000. Bij verzekeraar Centramed kwamen claims binnen waarvan er nog zestien moeten worden bekeken. Bij de patiëntenorganisatie Zorgbelang deden veertien andere patiënten hun beklag.

De beslissing van de raad van bestuur van het ziekenhuis zorgt ervoor dat de man niet opnieuw het mes ter hand mag nemen in het hospitaal. Op welke wijze hij precies vertrekt, is nog onduidelijk. Daarover lopen de gesprekken nog.

De orthopedisch chirurg was aanvankelijk de enige specialist in het hospitaal die wervelkolomchirurgie verrichtte, maar inmiddels is er een 'multidisciplinair team' actief, het Rugcentrum Waterland. Het ziekenhuis gaat zich nu buigen over de vraag of het ziekenhuis wervelkolomchirurgie in de huidige vorm moet blijven doen.

Volgens het ziekenhuis is er positief gereageerd op het besluit om de arts de laan uit te sturen. Huisartsen, de cliëntenraad, ziektekostenverzekeraar Achmea de ondernemingsraad en de medische staf zijn opgetogen over de beslissing van het ziekenhuis. Er wordt gesproken over 'adequaat, doortastend en moedig' optreden, meldt het ziekenhuis.

Bron

Reactie op uitspraak Landelijke Beroepscommissie Klachten te Utrecht in de zaak tegen twee verzorgenden, ten tijde van de klachten, werkzaam bij Verzorgingshuis dr. W. Drees te Den Haag.

Geschreven door Frances van Rijn

Ik wil graag via de webiste Ouderenbescherming Nederland een reactie geven op de uitspraak van de Landelijke Beroepscommissie Klachten omdat uit de vele reacties blijkt dat niet iedereen goed op de hoogte is. Dat is ook niet zo gek, want deze kwestie heeft circa twee jaar geduurd. Sommigen denken bijvoorbeeld dat mijn moeder nog leeft, anderen denken dat de betreffende verzorgende van het geluidsfragment mijn moeder nog uren heeft laten liggen. Dit klopt beide niet…..

Een terugblik:

Vergeetachtigheid
Een zieke moeder kan ik mij niet herinneren. De negentig ruim gepasseerd, maakt zij nog graag uitstapjes. Achter haar rollator pakt zij graag ‘n boulevardje, even ’n bakkie doen bij 'De Haagsche Beek’ of van de natuur genieten op onze volkstuin; ze heeft overal nog veel plezier in. Helaas krijgt mijn moeder problemen met haar kortetermijngeheugen: ‘wat is ook alweer mijn pincode’, ‘hadden wij vandaag afgesproken’, ‘hoe werkt de afstandsbediening’, ‘waar heb ik mijn gehoorapparaat toch opgeborgen’? Ook valt mijn moeder regelmatig en ligt dan uren op de grond, omdat ze vergeten is haar alarmbel om te hangen en niet zelfstandig kan opstaan. Ondanks dat ik veel taken van haar overneem en er veel hulp aanwezig is (thuis- en wijkzorg, GGZ voor Ouderen), is het niet meer verantwoord dat mijn moeder alleen blijft wonen.

Verblijf Meavita; huidige Haagse Wijk- en Woonzorg
Op 5 februari 2008 verhuist mijn moeder naar het Verzorgingshuis dr. W. Drees te Den Haag, vallende onder Meavita, later onder HWW Zorg. Mijn moeder krijgt daar een mooi ingericht appartement. Vanaf het begin was de verzorging onder de maat en zag ik mijn moeder achteruit gaan. Na verloop van tijd verzocht een zorgcoördinator mij een ander verzorgingshuis voor mijn moeder te zoeken. De reden hiervoor was dat volgens de buren mijn moeder geluidsoverlast gaf. Ik vond het een belastend gesprek. Mijn moeder woonde er pas een paar maanden, moest dus weer verhuizen en eigenlijk geloofde ik er niets van dat er geluidsoverlast was. Ik dacht eerder dat men mij en mijn moeder lastig vond.

Geluidsopname
Ik besloot daarom een opname-apparaat neer te leggen. Inmiddels kennen veel mensen deze opname en zullen begrijpen hoe verdrietig en geschokt ik was tijdens het afluisteren. Ik hoorde hoe mijn moeder door een personeelslid vernederd werd en hoe ze haar na een val uit bed gewoon nog een tijdje aan haar lot over liet. Overigens klopte het ook dat mijn moeder midden in de nacht na de val uit bed hard om hulp bleef roepen en met een voorwerp tegen het bed sloeg.

Haldol, richtlijnen en decubitus
Verder werd de voorgeschreven dosering van medicatie (Haldol) niet aangehouden, paste men Middelen en Maatregelen niet volgens de regels toe  en signaleerde men niet op tijd decubitus. Steeds bleef ik hameren op een goede verzorging, vermindering van medicatie en de angsten van mijn moeder. In deze gesprekken werd ik absoluut niet serieus genomen.

Overplaatsing naar de Eshoeve
Op 5 augustus 2008 bracht ik mijn moeder in totaal ontredderde toestand over naar verpleeghuis De Eshoeve, alwaar zij na 10 dagen helaas overleed. Deze laatste dagen in De Eshoeve waren voor mijn moeder en mij een verademing.

‘In het kort’ de rechtsgang:

Niet gehinderd door juridische of medische kennis begon ik in december 2008 ‘mijn kruistocht’ tegen de ‘allesontkenners’.

02-12-2008 Twee klaagschriften ingediend bij het Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg (één betreffende de verzorgster van het geluidsfragment en één betreffende de verantwoordelijke zorgcoördinator voor overdoses medicatie en onderzorg).

07-07-2009 De klaagschriften worden niet-ontvankelijk verklaard aangezien de desbetreffende personen niet tot de kring behoren over wie bij het tuchtcollege kan worden geklaagd (niet BIG-geregistreerd);

11-08-2009 Twee klaagschriften ingediend bij de Inspectie voor de Gezondheidszorg.

05-10-2009 De klaagschriften worden niet in behandeling genomen omdat de klachten niet voldoen aan de criteria van de leidraad meldingen, omdat het een individuele klacht betreft. Advies: klacht indienen bij de Klachtencommissie van het verzorgingshuis dr. W. Drees + een toezegging dat de IGZ er op zal toezien dat de klacht volgens de wettelijke eisen zal worden afgehandeld en dat er een aangekondigd inspectiebezoek in januari 2010 zal worden afgelegd;

19-10-2009 Twee klaagschriften ingediend bij de Klachtencommissie van HWW Zorg.

07-12-2009 HWW Zorg neemt de klacht niet in behandeling, omdat de klacht destijds plaats vond onder de vlag van Meavita;

22-12-2009 Uitzending TV West ‘Bewoners Zorgcentrum dagen in de kou’; Dit maakte mij zo kwaad omdat deze uitzending weer het Verzorgingshuis dr. W. Drees betrof. Contact opgenomen met TV West.

20-01-2010 ‘Wantoestanden in Willem Dreeshuis in Den Haag’ + ‘reactie locatiemanager’ wordt uitgezonden. Het radioprogramma De Praktijk (AVRO) en Omroep MAX besteedden er ook geregeld aandacht aan en er werden Kamervragen gesteld door de SP en het CDA.

28-01-2010 De Klachtencommissie HWW Zorg neemt alsnog de klachten in behandeling. 01-03-2010 Hoorzitting.

15-03-2010 Klachten worden, behoudens het geluidsfragment, ongegrond verklaard.

Ik nam hier geen genoegen mee, was woedend op deze klachtencommissie!

30-03-2010 Beroep ingesteld bij de Landelijke Beroepscommissie Klachten te Utrecht.

15-06-2010 Hoorzitting.

08-07-2010 Uitspraak: De commissie verklaart het beroep GEGROND.

Terugblik 

Na bijna twee jaar vechten tegen de bierkaai heb ik uiteindelijk mijn twee klachten bij de Landelijke Beroepscommissie Klachten te Utrecht gegrond verklaard gekregen. Aan de eerste klacht over de verzorgende die mijn moeder op schokkende wijze bejegende, luister hier het geluidsfragment, zijn consequenties verbonden. Voor haar is ontslag aangevraagd. Over de tweede klacht betreffende de zorgcoördinator die verantwoordelijk was voor slechte zorg, M&M en overdoses medicatie (Haldol) heb ik de bestuurder van Florence schriftelijk ingelicht. Dit omdat de betreffende zorgcoördinator inmiddels bij een locatie vallende onder Florence werkzaam is. Ik heb tot nu toe geen reactie mogen ontvangen. Tijdens een gesprek met de bestuurder van HWW Zorg werd mij duidelijk dat de betreffende bestuurder met vakantie is.
 

Het half jaar dat mijn moeder in het dr. W. Dreeshuis en de Eshoeve in Den Haag verbleef en de afgelopen twee jaar zijn van grote invloed geweest op mijn privéleven.  Ik hoop dat er mede door mijn inzet, die veel publiciteit heeft gekregen, verbetering bij de locaties vallende onder HWW Zorg tot stand komt. Ik hoop ook dat de IGZ na haar vernietigende rapport over een aantal locaties vallende onder HWW Zorg echt de vinger aan de pols houdt. Dit heeft zij namelijk in 2006/2007 nagelaten! In een gesprek met de voorzitter van de Raad van Bestuur, de heer Rob van Dam ben ik tot de conclusie gekomen dat HWW Zorg meer pragmatischer en zichtbaarder aan het werk zou moeten gaan. Ik heb de indruk dat HWW Zorg op papier hard werkt om werkgroepen en overlegstructuren in het leven te roepen. Dit gaat mij echter niet snel genoeg. Ik spreek daarom de hoop uit dat problemen rond decubitus, vocht en voeding en veilige medicatieverstrekking op de werkvloer snel concreet en zichtbaar worden aangepakt. Want het hebben van decubitus is een lijdensweg voor patiënten en vraagt intensieve verzorging. Voorkomen is dus beter dan genezen! Houdt men het nauwlettend in de gaten, dan scheelt dit veel leed en veel werk. Mijn idee is om maar even niet volgens het boekje te werken, want de tijd dringt. Mijn wens is ook om ouderen kwalitatief goede voeding en drinken aan te bieden met op vaste tijden ieders juiste medicatie.

Hoop

En verder zou ik graag zien dat bestuursleden, locatie- en zorgmanagers een maand op de werkvloer meedraaien. Op die manier weet men pas echt wat er aan de hand is en kun je daar je acties op aansluiten. Zorg dat het werkplezier terugkomt bij de medewerkers; dit heeft ook aantrekkingskracht op nieuw te werven personeel. Wat is beter dan mond-tot-mondreclame.

Minister Klink en de IGZ zijn het er over eens dat HWW Zorg hard werkt aan de noodzakelijke verbeteringen. Dat zal best zo zijn, maar niet binnen de in eerste instantie gestelde termijnen. Het verbeteren van scholing en hygiëne is zeker belangrijk, maar dat de kwaliteit van zorg nog niet op alle punten verbeterd is, blijft schokkend. Dit is schokkend omdat dat m.i. het belangrijkste is! De IGZ stelde in haar rapportage na aangekondigde inspectiebezoeken in januari 2010 dat bewoners van het dr. W. Dreeshuis hoge tot zeer hoge risico’s lopen op allerlei gebied. Minister Klink probeert dit nu in zijn laatste brief aan de kamer af te zwakken en geeft weer een paar maanden langer de tijd om de boel op orde te krijgen; echt schandalig. Ik vind dat de Kamer de minister al te gemakkelijk laat wegkomen met gebakken lucht. Eigenlijk vind ik het helemaal een minister van niets; het enige waar hij goed in is, is nietszeggende antwoorden geven op Kamervragen betreffende de zorg. De IGZ, LBK en HWW Zorg hebben mijn klachten na verloop van tijd enigszins positief benaderd. Dit leverde voor deze instanties uiteraard ook zelf een positief beeld op (en dat was nodig!). Van de klachtencommissie van HWW Zorg zelf, houd ik een zeer vieze smaak in mijn mond over. Deze commissie was onbetrouwbaar, ondeskundig en waarschijnlijk niet onafhankelijk. Ik heb bij de IGZ een verzoek ingediend dit te onderzoeken. Waar ik ook een vieze smaak van in mijn mond overhoud is van de eerdere bestuurder van HWWZorg in Den Haag, de heer G.J. van Otterloo. Hij noemde mijn zaak indertijd een incident. Ik voelde mij op dat moment door hem in mijn hemd gezet, dat is nu andersom. Achteraf blijkt dat het om heel veel incidenten ging, zeer zeker landelijk gezien! Hij maakte mij ook nieuwsgierig naar de hele gang van zaken betreffende het faillissement van Meavita etc. Dit te ontrafelen is nu een hobby van mij geworden. Hoewel als de curator er al niet uitkomt…..

Toekomst
Ik krijg nog steeds e-mails en reacties over wantoestanden binnen instellingen van HWW Zorg. Deze zijn helaas veelal anoniem, omdat men bang is voor de consequenties. Daaruit maak ik op dat er een vreselijke cultuur heerst binnen de instellingen. Dit kan nooit ten goede komen aan de hulpbehoevende ouderen. Zoals één van de medewerksters het uitdrukte ‘er heerst een zieke cultuur’. Toch denk ik dat medewerkers elkaar op een positieve manier moeten kunnen aanspreken als men ziet dat er fouten worden gemaakt. Het is ook logisch dat onder een grote werkdruk er soms of misschien zelfs veel misgaat. Probeer elkaar te helpen, probeer het te voorkomen en leer van je fouten, denk ik dan.

Ik zal de ontwikkelingen binnen HWW Zorg en de zorg in het algemeen kritisch blijven volgen. Ik ben tevreden dat mijn klachten gegrond zijn verklaard, ook al krijg ik er mijn moeder niet meer mee terug. Ik hoop ook dat meerdere mensen de verzorging van hun vader of moeder goed in de gaten houden, maar – indien mogelijk - vooral ook regelmatig zelf eens de handen uit de mouwen steken. Want gezamenlijke zorg van familie en professionele zorg zal spectaculaire verbeteringen opleveren.

Mensen die calciumpillen slikken, hebben tot 30 procent meer kans op een hartaanval. Dat schreven onderzoekers vrijdag in het wetenschappelijk tijdschrift British Medical Journal.

Zo'n twaalfduizend ouderen deden aan het onderzoek mee. De helft van de groep kreeg calciumsupplementen, de andere helft kreeg placebo's, pillen zonder werking. In de groep die de echte pillen slikte, kregen per duizend proefpersonen 14 mensen meer een hartaanval dan in de placebogroep. Het onderzoek duurde vijf jaar.

,,Mensen beschouwen calciumsupplementen als natuurlijk, maar dat zijn ze helemaal niet'', aldus een van de onderzoekers. Veel ouderen nemen calciumpillen tegen osteoporose, ofwel botontkalking. De onderzoekers adviseren mensen die calciumpillen gebruiken advies te vragen aan hun dokter en voedsel te eten dat van nature rijk is aan calcium. Lichaamsbeweging, stoppen met roken en een gezond gewicht zijn volgens hen ook betere manieren om osteoporose te voorkomen.

Het onderzoek wees er ook op dat het innemen van calciumpillen de kans op botbreuken nauwelijks verkleint.